Jesus Christ Superstar

Meer camera opnamen in de Bavokerk – Ursem op vrijdag- en zaterdagavond 4 en 5 april 2003

Het was weer een hele, maar zeer zeker dankbare klus om dit project te doen. Hans Pronk als organisator van "meer camera werk" had de klus in huis gehaald. Geheel op tijd had Hans de deelnemers schriftelijk (per e-mail) op de hoogte gebracht van de rolverdeling voor opbouw en afbreken van de set alsook wie in de regiekamer de bediening van het beeld en geluid zou doen. Ook de namen van de cameramensen en de aan hen toegewezen plaats waren van te voren duidelijk bepaald.

Op maandagavond, 31 maart 2003 werd de apparatuur naar de kerk gebracht en vele handen waren aanwezig om de zaak op te bouwen. In het bijzonder worden de volgende personen vermeld: Hans Pronk, Einar Nordgaard, Nico Lieshout en Wim Schuts.

Op vrijdag, 4 april waren we allemaal ruim op tijd aanwezig. De regiekamer zag er indrukwekkend uit. Volkomen terecht stond ons bord "Videoclub Hoorn en de Regio" in de regiekamer als reclameobject te pronken, hetgeen menigeen niet ontgaan is. Naar mijn bescheiden mening heeft onze club in Noord Holland hiermede een unieke plaats. Het is mij niet bekend welke andere videoclub, het fenomeen "meer camera werk" met een mobiele regiekamer nadoet. Eigenlijk hebben we nu al zo vaak op locatie gefilmd, dat de reputatie wel eens mag doorbreken.

In het clubblad van maart 2003 stonden de posities goed uitgewerkt. Bij elk camerapunt waren de volgende aansluitingen aanwezig: video, geluid en 220 Volt. De apparatuur werd integraal getest en vlak voor aanvang –20:00h – hadden we het spul aan het draaien. De zweetdruppeltjes werden in de regiekamer van het voorhoofd gewist.

Daar waren de volgende personen aanwezig: Hans Pronk – Wim Schuts – Leo Steginga. Aan de camera’s stonden: Einar Nordgaard - Nico Lieshout - Jaap Jillings – Ton Groot. De cameraposities waren over de gehele kerk verdeeld, want de voorstelling zou over de gehele vloeroppervlakte plaatsvinden. Einar stond bovenin het koorgedeelte, Jaap aan de rechterkant van de kerk, Nico in het midden vooraan met een plaats op de kerkbanken dus tussen het publiek en Ton stond aan de linkerkant op een hoogwerker boven het koor uit en vlak onder het plafond. Het liftje had een zeer kleine vloeroppervlakte en tijdens het opnemen was het wel de adem inhouden geblazen, want anders trilde het bakje te veel.

Ook de Casablanca was mee, want de beelden werden daarin meteen opgeslagen. Met spanning werd op de opening gewacht. Stipt om 20:00h ging de achterdeur open en de rijk uitgedoste artiesten kwamen binnen. Het levenswerk van Marion Prenen begon. Er namen wel 100 mensen aan de voorstelling mee. Allen, inclusief de koorleden, waren schitterend gekleed. Het was een feest om te zien. Onder het plafond van de kerk was een gigantische lichtinstallatie aangebracht, er was een professionele geluidsinstallatie aanwezig en dat alles werd met een computer bestuurd.

Het filmen op zich was een hele uitdaging. Vooral de lichtomstandigheden wisselden heel sterk, zodat de camera steeds moest worden bijgeregeld. De regie gaf voortdurend aanwijzingen als: Einar je bent actueel, Jaap richt op de groep rechts en houd het beeld scherp. Knijp het licht wat af of regel juist wat bij. Zo ging het maar door. Het eerste deel duurde vijftig minuten en onze regisseur is dan ook constant aan het woord om aanwijzingen te geven. Na een pauze van 30 minuten ging de voorstelling nog 45 minuten door. Aan het eind ontvingen de actrices, acteurs, de koorleden, de band en natuurlijk Marion Prenen een minutenlange ovatie. Het was dan ook de moeite waard om dit spektakel mee te maken.

Op zaterdag, 5 april hebben we de opnamen herhaald. Vanwege afwezigheid werd Nico Lieshout vervangen door Huub Jonker. Huub is een kennis van Hans Pronk en het was fijn, dat hij ons hielp. Ons gevoel was dat de opnamen van vrijdagavond beter waren dan die van zaterdagavond. Het was moeilijker om met de camera’s het licht bij te regelen. We kwamen regelbereik te kort. Het was bij bepaalde passages of veel donkerder of juist veel lichter dan de avond daarvoor. De man van het licht kon dit niet begrijpen, want hij had niets aan de instellingen veranderd. Maar alle cameramensen ondervonden in gelijke mate het probleem. Ook waren de donkerpauzes tussen de scènes op zaterdag veel langer dan op vrijdag.

Onmiddellijk na de opnames kon het resultaat al bekeken worden. Natuurlijk stond de regiekamer vol met actrices en acteurs om naar zichzelf te kijken. Heel bijzonder was ook de geste van Marion Prenen, die alle betrokkenen van de videoclub uit dank voor de moeite een roos gaf. Daarna werd de apparatuur in de regiekamer snel opgeruimd en nog in de nacht naar het clubhuis in Hoorn gebracht. Het werd dus een latertje.

Al met al was het een heel fijne ervaring om deze klus te doen. Ik denk ook, dat de club in staat is om na geslaagde montage een geweldig visitekaartje af te geven. Dat moesten we toch eens beter uit kunnen buiten, nietwaar? Daarom zou ik zeggen: niet alleen de complimenten aan alle betrokkenen maar ook een aanmoediging aan de overige clubleden om eens mee te doen.

 

Ton Groot.

 

   
[ Video Club Hoorn en de Regio | Video club magazine inhoud | H & R Video ABC ]

[ blocqx11 ]